به بهانه زادروز فردوسی : سر آمد کنون قصه یزدگرد

به بهانه زادروز فردوسی : سر آمد کنون قصه یزدگرد

فردوسی در بیان افکار و نقل معانی و رعایت سادگی زبان، صراحت و روشنی سخن، انسجام، استحکام و متانت کلام در درجه‌‏ای از قدرت است که کلام وی همواره در میان استادان، نمونه‌ی اعلای فصاحت و بلاغت شمرده شده و به منزله‌ی سخن سهل و ممتنع تلقی شده است.

باورمندی فردوسی به خرد و دانش

بر پایهٔ دیدگاه بیشتر پژوهشگران، فردوسی در سال ۳۲۹ هجری قمری برابر با ۳۱۹ خورشیدی (۹۴۰ میلادی) در روستای پاژ در شهرستان توس  خراسان دیده به جهان گشود. نام او همه جا ابوالقاسم فردوسی ذکرشده‌است.

شاهنامه پرآوازه‌ترین سرودهٔ فردوسی و یکی از بزرگ‌ترین نوشته‌های ادبیات کهن پارسی است. فردوسی سرودن شاهنامه را بر پایهٔ نوشتار ابومنصوری در حدود سال۳۷۰ هجری قمری آغاز کرد و سر انجام آن را در سال ۳۸۴ هجری قمری (برابر با ۳۷۲ خورشیدی) با این بیت‌ها به انجام رساند:

 سر آمد کنون قصهٔ یزدگرد                             به ماه سفندارمذ روز ارد

 ز هجرت سه صد سال و هشتاد و چار                  به نام جهان داور کردگار

این ویرایش نخستین شاهنامه بود و فردوسی نزدیک به بیست سال دیگر در تکمیل و تهذیب آن کوشید.

پایان ویرایش دوم شاهنامه نیز در سال ۴۰۰ هجری قمری بوده‌است:

چو سال اندر آمد به هفتاد و یک                همی زیر بیت اندر آرم فلک

ز هجرت شده پنج هشتاد بار                     به نام جهان داور کردگار

محمد امین ریاحی، با درنگریستن به زندگی نامه فردوسی و گفته‌های وی از سن و ناتوانی خود، این گونه نتیجه‌ گیری کرده‌است که فردوسی می‌بایست پس از سال ۴۰۵ هجری قمری و پیش از سال ۴۱۱ هجری قمری از جهان رفته باشد.

پس از مرگ ، واعظ "طبرستان "به دلیل شیعه بودن فردوسی از به خاک سپاری پیکر وی در گورستان مسلمانان جلوگیری کرد و به ناچار در باغ خود وی در توس به خاک سپرده شد.

از ویژگی‌های فردوسی پاکی زبان و عفت اوست. در تمام شاهنامه یک واژه و یا یک عبارت مستهجن دیده نمی‌شود و پیداست که فردوسی بر خلاف بسیاری از شاعران، از آلوده کردن خود به هزل و زشتی‌ها کناره‌گیری داشته‌ است و هر جا که به فراخور داستان‌سرایی مطلب شرم‌آمیزی می‌بایست نقل کند؛  بهترین و نازک‌ترین عبارت‌ها را برای آن یافته است.

هیچ‌کس به اندازه‌ی فردوسی باورمند به خرد و دانش نبوده و تشویق به اندوختن دانش و هنر نکرده است. فردوسی مانند خیام در اشعارش به کوتاهی زندگانی افسوس می‌خورد و بیان حیرانی می‌کند که انسان برای چه آمده‌است و کجا می‌رود و پس از این زندگی چه خواهد شد.

بیشتر بدانید : شخصیت‌های منفی و مثبت شاهنامه

بیشتر بدانید : ستاره درخشان آسمان فرهنگ و ادب فارسی

بیشتر بدانید : روز بزرگداشت 'فردوسی' و ماجرای مجسمه اش

بیشتر بدانید : آیا فردوسی زن ستیز است؟!

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
seemorgh.com/culture
منبع: parstoday.com

Let's block ads! (Why?)

درصورتی که مطلب مغایر با قوانین جمهوری اسلامی ایران می باشد از طریق صفحه تماس با ما گزارش دهید.
در صورت ناقص بودن مطلب روی منبع کلیک کنید و مطلب را بصورت کامل بخوانید.

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است و تمام فرآیند جمع آوری اخبار به صورت خودکار انجام می گیرد. مسئولیت صحت محتوای این خبر بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

آخرین خبرها

داغ ترین اخبار